-Πουθενά καλώδια, επίδεσμος, κουκούλα… Αντίθετα, ξαναβρήκαμε τη νύχτα…
-Δέκα χρόνια και μισό δεν είχαμε δει αστέρια…
-Κι εκείνη η νύχτα -το θυμάσαι;- ήταν γεμάτη άστρα. Θα τα κοιτούσα, αρπάζοντας τη μοναδική ίσως ευκαιρία να τα ξαναφυλάξω στη μνήμη μου… Θα σκόνταφτα σε κάθε πέτρα, σε κάθε λακκούβα… Θυμήθηκα εκείνη τη φορά, τη μοναδική, που είδα το φεγγάρι στη Σάντα Κλάρα…
-Κι εγώ το ίδιο, μέχρι που τράκαρα σ’ αυτόν που βάδιζε μπροστά μου, και τότε κατάλαβα ότι όλη η γραμμή των ομήρων έκανε το ίδιο με μένα…
-”Τι κάνετε; Σταματήστε, μην κοιτάτε τ’ αστέρια!”… μάταιες οι διαταγές τους.
-Ηταν μια γραμμή από μεθυσμένους που σκόνταφτε, ζαλιζόταν, σαγηνευόταν από τ’ αστέρια.
*Διάλογος ανάμεσα στο Mauricio Rosencof και τον Niato Fernandez Huidobro από το βιβλίο “Ημερολόγιο φυλακής”. Οι δυό τους μαζί με άλλους 7 αντάρτες Τουπαμάρος φυλακίστηκαν κάτω από άθλιες συνθήκες σε απομόνωση για δέκα χρόνια. Ηταν όμηροι του στρατιωτικού καθεστώτος και θα εκτελούνταν σαν αντίποινα σε οποιαδήποτε ενέργεια των Τουπαμάρος.
Γράψτε ένα σχόλιο
Κανένα σχόλιο ακόμα.
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
